|
Sportclub:
Fiducia.
De Rips.
Toen het
allemaal begon....
Ook al wordt 5 September
1945 als oprichtingsdatum voor voetbalvereniging Fiducia gehanteert, dat neemt
niet weg dat er voor de oorlog al in competitieverband werd gespeeld in de Rips.
Een paar jongens uit Milheeze kwamen naar de Rips gefietst toen de voetbalclub
aldaar ter ziele was gegaan. Ze spraken een groepje Ripsenaren dat toevallig op
straat stond en vroegen of zij niet wat voor een club voelden. Daarna was alles
snel in kannen en kruiken. Ze vroegen aan de toenmalige pastoor Smeets om
goedkeuring en mochten het veldje vlak bij de kerk gebruiken. Zo werd al in 1937
RKVV "de Rips" geboren.
Daartoe moest wel wat
gesjoemeld worden met personalia want
zo weet Piet Verschuren
nog: Tegen hem werd gezegd: "Jij wordt maar secretaris want jij kan goed
schrijven"). Men beschikte over slechts elf leden terwijl men er twintig bij de
bond moest aanmelden.
De onderwijzer van de
lagere school - de heer Aarnoutse die inwoonde bij de familie Willems aan de Oude
Rips - was blijkbaar leider van de eerste voetbal club in de Rips.
Van de eerste
voetbalpioniers kwam uiteindelijk alleen Harrie vd Broek uit Milheeze om zijn
kunsten te vertonen, meestal met tabakspruim in de mond.
Ploeggenoten
waren:
Toon Beckers- Grad
Beckers- doelman Tilman Joosten- Jan vd Broek-Harry Rijnen-Mies van Bakel-Piet
Verschuren-Noud vd Ven- Frans vd Ven en Piet vd Ven.
Buitendorpse versterking
kwam in de eerste jaren ook via van Laanen uit Westerbeek en de boerenknecht
Vermeulen uit Venray, die het af en toe presteerde om met dezelfde besmeurde knieen
op het veld te verschijnen als de week ervoor.
De kersverse leden van
RKVV de Rips moesten op het veld bij de kerk (oude kerk) wel zelf voor de doelen
zorgen. Die waren in 1937 toevallig 5.5 meter breed want in die tijd golden nog
geen standaardmaten voor goals. De lijnen werden aangebracht door een ondiepe
richel te graven die met geel zand werd opgevuld. Gevoetbald werd er op zondag om
een uur 's middags zodat men tijdig bij het lof aanwezig kon zijn. Bovendien had
pastoor Smeets bepaald dat de voetballers niet op de tweede zondag in de maand
actief mochten zijn want dat was een dag voor de H. Familie die dan plaats vond in
de kerk.
De eerste officiele
wedstrijd werd afgewerkt tegen Helenaveen 2 en met 1-0 gewonnen. Frans vd Ven, die
een enorme pegel in de benen had, tekende voor het enige doelpunt. Helenaveen
scoorde nog wel de gelijkmaker maar aangezien er destijds geen net in het doel hing
was de scheidsrechter er niet helemaal zeker van aan welke kant van de lat de bal
nu was gepasseerd. Aangezien Mies van Bakel stug volhield dat de bal voorlangs was
gegaan (wat naar verluidt niet waar was) werd Helenaveen de treffer
onthouden.
Het competitiejaar
1938/1939 was al direct succesvol want toen won het Ripse team het kampioenschap.
In die tijd trok men meestal per fiets naar uitwedstijden maar af en toe werd de
vrachtwagen van Beckers volgeladen.
"Wij hebben
verschillende verbalen gehad" aldus Toon Beckers
"vooral voor de oorlog
was de politie erg streng, wanneer vrachtwagens ook voor personenvervoer werden
gebruikt."
Ook na de oorlog was de
fiets nog lang het belangrijkste vervoersmiddel. Zo gingen de spelers van
Elsendorp overal met hun tweewieler naar toe, behalve als ze in de Rips moesten
spelen.
Piet Verschuren:"Als ze
tegen ons hier moesten spelen kwamen ze met de wagen zodat ze zich hadden kunnen
sparen".
Toen de oorlog uitbrak
werd RKVV de Rips van deelname uitgesloten. Bij de club kwam een papier met het
nieuwe programma voor het seizoen 1940/1941 binnen waarop stond dat de vereniging
zich loyaal moest opstellen tegenover de Duitse bezetter. De toenmalige
"voorzitter" Driek van Deursen zei toen: "Dat teken in niet" waarna de officiele
wedstrijden van de Rips werden geschrapt. In de oorlogsjaren stond voetbal in de
Rips zodoende op een laag pitje. Herman Ypma kan zich nog heel goed herinneren dat
de schooljeugd toen van het veldje gebruik maakte zolang men niet de gouden regel
brak om tijdens mistijd te voetballen. Dan kreeg men met de pastoor Smeets aan de
stok die zelfs eens in vol ornaat is verschenen om de voetballers terecht te
wijzen.
Na de oorlog werd de
voetbalclub heropgericht en de voetballers, die tijdens de duitse bezetting naar
Bakel waren uitgeweken, kwamen terug. In dat eerste naoorlogse seizoen diende het
veld bij de kerk nog steeds als thuisbasis. De omstandigheden waren toen nog
steeds primitief. De spelers kleedden zich over het algemeen thuis om en
gelegenheid om te douchen was er niet. In de meeste andere dorpen was de
accomodatie eveneens gebrekkig. Mies van Bakel:" Zo moesten wij een keer in
Aarle-Rixtel voetballen. Het veld stond blank en na de wedstrijd zijn we ons in een
sloot gaan wassen". Meestal werd er na afloop voor een paar emmers water en zeep
gezorgd.
In die periode hadden
voetbalschoenen stalen punten en ingespijkerde noppen. "Als je daarmee in
aanraking kwam", aldus Frans vd Ven, "dan leek het wel of je tegen een paal
schopte".
En toch waren op de een
of andere manier maar weinig blessures. Of ze werden verbloemd.
"Ik zwikte mijn enkel
wel eens om," zegt Herman Ypma, "maar ik kon op de boerderij niet met het verhaal
aankomen dat ik niet kon werken, omdat ik had gesport".
In de tweede helft van
de jaren veertig floreerde de Ripse voetbalclub. Het ledental steeg snel naar 115
mede dank zij het nabij gelegen kamp waar soldaten werden klaargestoomd om in
Nederlands Indie te strijden. Een trainer was er niet en daarom verzorgde Piet
Verschuren als secretaris doorgaans de opstelling." en daar kreeg ik haast nooit
commentaar op."
Het eerste elftal hoefde
toen nog niet, zoals gebruikelijk, alleen maar aan te treden tegen
standaardelftallen maar trof ook bij voorbeeld een tegenstander als UDI
3.
"Als je zo'n team tegen
het einde van het seizoen trof, dan kon je goed pech hebben. Want als de hogere
elftallen toevallig al waren uitgespeeld, dan kreeg je weinig spelers tegen die
eigenlijk in het derde van UDI speelde. Om dat te voorkomen, zorgde je voor dat
door het jaar heen zo weinig mogelijk wedstrijden werden afgelast, zodat je zelf
vroeg klaar was."
Het voetbal leefde ook
langs de zijlijn. Samen met het handboogschieten was het de enige sport die toen
werd beoefend. Volgens Piet Verschuren incasseerde de penningmeester in een
wedstrijd tegen Milheeze eens 52 gulden, waarbij per toeschouwer een dubbeltje
werd berekend.
"En dan te bedenken dat
heel veel mensen niet eens hadden betaald want mensen uit de Rips mochten meestal
zo naar binnen." Er was toen nog geen loket zoals tegenwoordig.
Over de toedracht rond
het ontstaan van de naam zijn Mies van Bakel, Herman Ypma, Toon Beckers, Frans vd
Ven en Piet Verschuren niet helemaal zeker. Maar de laatste stelt heel beslist
dat men op een gegeven moment een "beetje fatsoenlijke" naam wilde, "terwijl ik
zelf de naam RKVV "de Rips" best geschikt vond". Naar zijn herinnering is er in
twee avonden over vergaderd in 1947 en kwam pater van Eijk met de naam:
Fiducia!!
Het duurde daarna zelfs
nog een paar jaar voor de naam officieel werd gebruikt voor de Ripse
voetbalclub.
De spelers waren toen al
verblijd met een nieuwe thuishonk. In 1950 werd het terrein bij het toenmalige cafe
Van de Ven ingewijd met een wedstrijd tegen Toxandria uit Rijkevoort. Men moest
toen wel 50 gulden huur per jaar betalen voor het terrein maar dat werd
terugverdiend door het veld een paar dagen af te staan aan de
kermisexploitanten.
Tot aan 1962 diende het
veld, waar nu veevoederfabriek Gerrits staat, als speelterrein. Daarna verhuisde de
club naar de Oploseweg en kon aldus het Helmonds Dagblad, het gastvrij afgestane
kippenhok van Janus van de Akker worden verruild voor een echte kleedlokaal - bijna
een "riante bungelow"
Het gesprek met de vijf
coryfeeen van weleer is doorspekt met het ophalen van anecdotes. Over het
verschijnen voor de protestcommissie in Den Bosch omdat Volkel protest had
aangetekend tegen alle vier de Ripse goals. Maar omdat Volkel reglementair niet
juist had gehandeld, zoals Piet Verschuren voor de commissie uiteenzette, werd de
uitslag van 4-1 gehandhaafd. Over de broek van Toon Beckers, die van boven tot
onder openscheurde en vervolgens werd dichtgespeld, waarna hij het veld weer
opging. Over de hectische wedstrijd tegen Dijkse Boys, waarbij een hele karavaan
publiek aanwezig was, terwijl alleen het bestuur aanwezig mocht zijn. En vooral
veel anecdotes over trucs om de scheidsrechter te intimideren of te
paaien.
| 
